کافه تراس، خانه‌ی واهه آرمن در اینترنت

نارسیس

کافه‌تراس - پانویس‌های روزانه

 

دیروز از سفر برگشتم. آفتاب غروب کرده بود که به خانه رسیدم.

پیش از خوابیدن سری به کافه زدم. پاکتی با دست خط آزاده کامیار روی پیش خان بود.

روی پاکت نوشته بود: "بفرمایید. این هم شعرهای لیندا پاستان".

لبخند زدم. آزاده می داند که ترجمه هایش را دوست دارم. من هم می دانم که او شاعران

دوست داشتنی را دوست دارد و ترجمه می کند.

پیش از باز کردن پاکت و خواندن شعرهای پاستان، به قفسه ی کتاب ها نزدیک شدم.

 

از خانه ای در آن سوی دنیا

 سمفونی شماره ی نُه بتهوون به گوش می رسید

 

بی اختیار آخرین جلد "ژان کریستف" را که سال ها پیش خوانده بودم، از میان کتاب ها

بیرون کشیدم. آن را باز کردم و... او را دیدم. "شب فرا رسید، هیچ دردی نداشت،  به

چیزی نمی اندیشید. هیچ تصور مشخصی بر خاطرش نقش نمی بست. به مرد خسته ای

می مانست که به موسیقی نامشخصی گوش می دهد و در پی فهمیدن آن نیست.  پاسی از

شب گذشته بود که با اندام کوفته از آن جا برخاست. خود را روی تخت انداخت و به خوابی

سنگین فرو رفت. همهمه ی سمفونی هم چنان ادامه داشت...".

 

یک باره به یاد آوردم که در آن سال ها آثار بزرگان ادبیات جهان را حریصانه می خواندم

و لذت می بردم. شیفته ی ترجمه های "به آذین" بودم و آثاری را که او باز آفرینی کرده

بود با شوری خاموش و مقدس می خواندم...

 

پاکت را باز کردم و شعرهای پاستان را که آزاده به فارسی ترجمه کرده و برایم فرستاده

بود خواندم.

نیمه های شب یکی از آن ها را روی دیوار کافه تراس نوشتم و پای همان دیوار به خواب

رفتم.

 

واهه آرمن

پاییز 1388

 

 

نارسیس در شصت سالگی

 

اگر عشق آن‌قدر بی دست و پایش نکرده بود،

اگر سکندری نمی‌خورد

اگر در منتهای جوانی و زیبایی

غرق نمی‌شد

 

حالا درباره ی چهره‌اش

که سال به سال

فصل به فصل

پیرتر می شد چه فکر می‌کرد؟

 

در آن تبانی دیرین

بین چشم و تصویر،

عشق

سایه ی نخستین است.

 

شاید به خاطر آن چه می‌دید

از روی چروکیده ی آبگیر

خرده می‌گرفت

یا گمان می‌کرد لکه‌های روی گونه‌هایش‌

 

که زمانی نرم و مخملی بودند

تنها ماهیانی کوچک اند

که زیر پوست مهلک آب

زندگی می‌کنند.

 

+          +          +

 

لیندا پاستان

ترجمه از متن انگلیسی : آزاده کامیار

(12) یادداشت